isto pásanos por arrebolar a terra na galaxia & a miña, é música eléctrica de igrexa & gustaría de facer unha música tan perfecta que puidese penetrar no corpo e curar as enfermidades & os bos imitadores imitan mesmo os erros
10 mar 2012
4 mar 2012
28 feb 2012
18 feb 2012
refráns tuneados
- as malas pulgas aniñan onde non hai ideas do xeito
- deus debería darlle lobos a quen non ten dentes
- a árbore sempre é o que vén de ráiz
- quen deita cun papa mollado se levanta
- a pequenos grans grandes miserias
- non fai falta cocer as plumas
- hai que mallar no pai antes de que se faga o interesante
- carne crúa devora vérmes
- pel vermella non usa queratina
- onde hai ameixas sobran alexandrinos
- pelos caídos déixaos ir
- o balcón da veciña sempre ten flores
- non todo o que brilla é monte
- vivir de erros alleos dá de comer horrores
- o caimán quere coxegas de nécora arrepentida
- can peiteado quere raia torta
- amor morto non era amor, era tontería
- alúganse noivos de reposto case sen usar
- nunca choveu que non mollara
- beixos en lata anubran monóculos visionarios
- tanto ten o que coma o como
- os medios din máis que os obxectivos
- a explosións silenciosas silencios expansivos
- quedar co cú ao aire produce catarreira histórica
![]() |
| Peliqueiros de Laza Armando Salas |
29 ene 2012
21 ene 2012
paráfrase de min
debería algunha vez eu
chamar por min moi seriamente
e preguntar a todas as cunchas esfrangulladas do meu eu
serenamente
onde van as flores que nunca abriron
onde as sementes
das que terían que ter xermolado
os meus máis ledos pensamentos
inocentes
podería eu por min chamar
algunha vez
lucidamente
e demandar por correo unha
toma de terra que me asente
niso que coido ser
e que probablemente
non consiga diferenciar
do que o resto da xente é
poedría eu formularme unha cuestión
máis que transparente
para os mapas onde xacen agochadas
as cartografías máis internas da miña mente escindida
en mundos indiferentes
e ao mesmo tempo
un único mundo displicente
alí onde incido unha e outra vez
de maneira louca e intermitente
si, debería eu procurar un número que fose meu
e chamarme e preguntarme
como anda todo no cemento do cemiterio
e na diáspora de min mesma
sempre perseguindo as aves vivas do presente continuo
en que me perdes
porque entre os dous hai un río de lodo
fosforescente
e un volcan de lava deterxente.........
16 ene 2012
8 ene 2012
delicatesen
Falarei baixo
Para não perturbar tua amiga adormecida
Serei delicado. Sou muito delicado. Morro de delicadeza.
Tudo me merece um olhar. Trago
Nos dedos um constante afago para afagar; na boca
Um constante beijo para beijar; meus olhos
Acarinham sem ver; minha barba é delicada na pele das mulheres.
Mato com delicadeza. Faço chorar delicadamente
E me deleito. Inventei o carinho dos pés; minha palma
Áspera de menino de ilha pousa com delicadeza sobre um corpo de adúltera.
Na verdade, sou um homem de muitas mulheres, e com todas delicado e atento
Se me entediam, abandono-as delicadamente, desprendendo-me delas com uma doçura de água
Se as quero, sou delicadíssimo; tudo em mim
Desprende esse fluido que as envolve de maneira irremissível
Sou um meigo energúmeno. Até hoje só bati numa mulher
Mas com singular delicadeza. Não sou bom
Nem mau: sou delicado. Preciso ser delicado
Porque dentro de mim mora um ser feroz e fratricida
Como um lobo. Se não fosse delicado
Já não seria mais. Ninguém me injuria
Porque sou delicado; também não conheço o dom da injúria.
Meu comércio com os homens é leal e delicado; prezo ao absurdo
A liberdade alheia; não existe
Ser mais delicado que eu; sou um místico da delicadeza
Sou um mártir da delicadeza; sou
Um monstro de delicadeza.
VINICIUS DE MORAES: Elegia ao primeiro amigo (fragmento) , texto íntegro AQUÍ
31 dic 2011
Suscribirse a:
Entradas (Atom)



