conversas ultramariñas

DOUS QUE LEVAN UNHA CHEA DE TEMPO PESCANDO COA CANA NUNHA GAMELA NO MEDIO DA RÍA E NON LLES ENTRA NADA

- cando ferves un peixe, a parte máis saborosa sabes cal é?

- pshhh, pois non.

- veña, pensa!

- ummmm.....non dou. Cal?

- a cabeza. É o mellor do peixe. Sabes por que?

- pois...non sei.....Eu sempre prefiro o rabo, ten menos espiñas e tal

- fas mal. Se tes oportunidade, deberías escoller a cabeza. Dígoche por que. Agarda! creo que está picando algo.......bah! marchou!............a cabeza. A cabeza do peixe cando pica nin as pensa; entra na malla ou pica na brinca sen considerar primeiro nada.

- E o rabo?

- O rabo? O rabo resístese ata o último momento; cando xa todo está perdido é a parte máis moída. Onde viches ti un peixe que picase co rabo? Se os peixes picasen co rabo, poñeríanse comas tolos a pensar onde carallo se meteran e cando o meteses na caldeirada tiraríanse na pota coa cabeza feita un lío.Estremézome só de pensalo.

- Ah! pois tes razón, nunca o pensara!

- Se o pensases chegarías a mesma conclusión.

- Oes! e hoxe que comemos? Aquí debe haber profundismo meditativo para peixes pensantes porque non está entrando nada!

- Xa virán, non te preocupes. E ti sabes o que lle di unha sardiña a un pinto?

- unha sardiña a un pinto? Vai ti saber!

- dille: pica, pica, pececito!


- coño! e quen lles aprendeu a falar en castellano?

- ninguén. As sardiñas falan no idioma universal dos animais. Pero ás veces para socializarse e ironizar un pouco practican idiomas. Total, teñen todo o inconmensurable tempo do Océano, e mentres non caen nas redes en algo teñen que pasalo.

- pois si que pasan cousas insólitas no fondo do mar......pois debe haber asemblea con tradución simultánea aí abaixo porque segue sen picar nada.....

- paciencia! e ti sabes cal é o peixe máis parvo que hai no mar?

- nin idea! Vai ti saber! cal?

- O PINTO!

- o pinto? e logo por que?

- é tan fermoso e tan crido que pica poñas o que lle poñas. Antes de ver a miñoca xa está trincado!

- pois será verdade porque mira o que aquí vén!

- Xa está, hoxe comemos empanada de pinto!

Euskadi fóra de Estado

astronomía variable

calibrado o ángulo de posición

a anos luz das estrela binarias

coa catenaria en proceso de tensión

reconvertidas as paralaxes 

da miña invención

fago elípticas coa ollada

en órbita sobre a superficie

regrada da devastación

reaxusto a pracer

orto e ocaso 

do vindeiro sol

poño na balanza 

os parsec de distancia

que quedan entre nós

e a próxima explosión

quedo coas magnitudes aparentes

dos grafos desta ilusión

na espiral de distancia angular paraboloide

que fan os electróns

describo clotoides para trens

a control remoto

que andan día e noite

na banda de Moebius

da miña emoción

ese astro variable

con magnitude aparente medible

só

en ciclóns improvisados

 na estrutura interna

do meu metonímico

corazón

sepulcros brancos pechados a cal e canto / prohibido o paso

Rexistran os nosos radares 

voos de gaivotas pairando

no vento que asubían

as follas dos calendarios

caendo

en picado

coma se fosen de chumbo

sobre os nichos niquelados

de cemento armado

O cemiterio ten un aquel estraño:

canta menos presencia da vida

con máis intensidade brillan 

os seus fogos fatuos

nun proceso de conxelación

instantánea

que tende morbosamente

a dilatarse

A bandada de aves urbanícolas

marcha intimidada

pola friaxe esgazante dos semáforos

sen largar un chío

cara a podredume exenta de impostos

dos peiraos 

de tráfico internacional 

de mercadorías.

"sepulcros brancos" expresión oída en radio3, radio nacional de madrí, para referirse a actividade poética de non sei quen en voz dunha oínte que prestou a súa desinteresada colaboración opinadora. Que mona!

Pousa e pousa no me toques naquela cousa

entre as redes do gran sol

cabo de nós

a quilla sulca claridades

entre as redes

enmallan

as quenllas do instante

cos dentes fanados

no berbés

os barcos do gran sol

atracan 

toneladas de espanto

e algo parecido a un arrepìo

desembarca no peirao

de subastas de

grnades peixes 

lobotomizados

o mariñeiro agarda

despedidas

e un sobre 

da inseguridade

social comunícalle

que nunca se 

cotizou tan baixo

o quilo de ilusións

desconxeladas

transporte de superficie

in Coyote woman's journal

...

despois do misil

virá o candil

e cando as máquinas

non teñan con que propulsarse

iremos a pé

ou en burro

ou simplemente

deixaremos de ir 

a ningún lado

porque en ningures

xa estamos

.

un mundo de ben

dikzionario cola caos

Manobrando en plena escuridade a quilla do noso barco bate cun cardume de peixes raros que nunca antes foran detectados polos nosos radares.  Cada peixe trae na boca un termo estraño que decidimos ao instante incorporar ao noso dicionario intergaláctico por se aparecen os bogóns ter carnada de reserva. Velaí quedan. Non son comestibles nin poñéndoos a remollo, así que se miran e non se tocan!

SANSÁBADO: O máis semellante que hai a unha tregua.

COSMÓPOLE: Cidade cósmica chea de luciñas e sumidoiros negros.

MEGALOPITA: Habitante totalmente convencido da megalópole.

CEMENTIREIRO: Cemiterio de cemento en pisiños ou cómodas parcelas construído sobre unha gran mentira.

DIÍÑA: A primeirísima hora da mañá. Sin. MAÑANCIÑA

ORGONAUTA: Navegante autónomo polo proceloso mar dos praceres sen fin que non necesita de prepotencias para manterse a flote nin de pílulas para aboiar.

ESTRATATEXIA: Plan de ataque / defensa cheo de dúbidas silábicas por pronunciar.

VIDISMO: Militancia aideolóxica dos adheridos á vida sen restriccións. ( Moi prometedor, pode estar facéndonos falta xa)

AUTIÍSMO: Doenza con cambras nas pernas dos que son incapaces de desprazarse pola vida sen incrustarse con demasiada frecuencia nun enxendro mecánico.

MAL DE OLLO: Meigallo que che pode caer se pasas moito máis tempo do necesario dicíndote que tes que ir ao oculista.

ORANGULANDIA: eeeeh....unha especie de disneilandia para os que observan por riba do ombro con escepticismo calquera manifestación discordante coa uniformidade.

RESURECCIÓNETERNA: O escandaloso engado da primavera.

bombillas eternas

- Mestre,  vexo intensa brillar unha gran luz que me ilumina caendo sobre min

- Pois apágaa, non tardarás en ver como che cae o recibo